ΜΙΧΑΗΛ ΣΠΑΝΑΚΟΣ | ΕΥΠΡΟΣΗΓΟΡΟΣ

ὠ.-3 λιπαρὰ ὀξέα Εἰκοσαπενταενοϊκὸ ὀξὺ (EPA) Δοκοσαεξαενοϊκὸ ὀξὺ (DHA)       Τὸ εἰκοσαπενταενοϊκὸ ὀξὺ (EPA) (20:5) βρίσκεται κυρίως στὰ ψάρια. Ἐπὶ πλέον, ὑπὸ συνθῆκες κορεσμοῦ τοῦ “DHA” τῶν ἱστῶν, τὸ “DHA” μπορεῖ νὰ μετατραπῇ ἐκ νέου σὲ “EPA” (Stark & Holub, 2004). Ἡ διαδικασία αὐτὴ καλεῖται ἔτσι, διότι ὑπὸ φυσιολογικὲς συνθῆκες ἡ μετατροπὴ ἀπὸ “EPA” σὲ “DHA” ἀποτελεῖ τὴν πλέον συνήθη βιοχημικὴ διεργασία. Ὁμοίως μὲ τὸ ἄ.-λινολενικὸ ὀξὺ (ALA), τὸ “EPA” ἔχει βρεθῆ νὰ ἀποδίδῃ πολλὰ ὀφέλη, καθυστερῶντας πιθανώτατα καὶ προλαμβάνοντας τὶς φλεγμονώδεις νόσους.     Τὸ δοκοσαεξαενοϊκὸ ὀξὺ (DHA) (22:6) βρίσκεται κυρίως στὰ ψάρια. Τὰ ψάρια δὲν συνθέτουν “DHA”, ἀλλὰ τὸ προσλαμβάνουν μέσῳ τῆς τροφῆς των ποὺ εἶναι κυρίως τὰ θαλάσσια φύκη (Innis, 2003). Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ὠφεληθῇ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ “DHA” ἀποθηκεύεται στὸν μυϊκὸ ἱστὸ τῶν ψαριῶν ποὺ καταναλώνει. Ἐπ’ ἴσης, ὑπάρχουν συμπληρώματα “DHA”· καὶ αὐτὸ τὸ “DHA” προέρχεται ἀπὸ θαλάσσια φύκη....

    Τὸ ἐλαιόλᾳδο ὡς φάρμακο     Τὰ ὀφέλη τοῦ ἐλαιολᾴδου ὡς συστατικοῦ μιᾶς ὑγιεινῆς δίαιτας εἶναι πλέον ἀποδεδειγμένα (Wahle et al., 2004). Ὡστόσο, προκαταρκτικὰ στοιχεῖα ἔχουν δείξει ὅτι πιθανὸν νὰ εἶναι χρήσιμο καὶ ὡς μία ἐναλλακτικὴ θεραπεία ἀντὶ τῆς φαρμακευτικῆς. Ὑπάρχουν ἀποδείξεις ὅτι ἕνα συστατικὸ τοῦ ἐλαιολᾴδου ἀναστέλλει τὰ ἔνζυμα τῆς κυκλοοξυγενάσης στὴν ὁδὸ σύνθεσης τῶν προσταγλανδινῶν, ἀκριβῶς μὲ τὸν ἴδιο μηχανισμὸ ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ἰμπουπροφαίνη. Ἡ δράση αὐτὴ ἔχει ἀποδοθῆ στὴν ὀλεοκανθάλη, ἕνα συστατικὸ ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν σύνθεση τοῦ “extra” παρθένου ἐλαιολᾴδου, ἡ ὁποία ἔχει φυσικὴ ἀντιφλεγμονώδη δράση (Beauchamp et al., 2005). Σὲ κάθε περίπτωση χρειάζονται περισσότερες μελέτες προκειμένου νὰ καθορισθῇ ἡ ἀποτελεσματικὴ δόση καὶ νὰ ἀναγνωρισθοῦν οἱ οἱοιδήποτε περιορισμοὶ στὴν χρήση του στοὺς ἀσθενεῖς μὲ ῥευματικὴ νόσο. Ἡ προσθήκη ἑνὸς ἀντιοξιδωτικοῦ φαίνεται νὰ εἶναι ἀπαραίτητη προκειμένου νὰ βελτιωθῇ ἡ ὀξιδωτικὴ σταθερότητ...

  Μαγνήσιο     Ἡ ἔλλειψη μαγνησίου γίνεται ὁλοένα καὶ πιὸ συχνὴ στοὺς ἀσθενεῖς μὲ καρδιακὴ ἀνεπάρκεια λόγῳ τῆς φτωχῆς διατροφικῆς πρόσληψης καὶ τῆς χρήσης διουρητικῶν (Gums, 2004). Ἡ ὑπομαγνησιαιμία ἀναφέρθηκε στὸ 12% τῶν ἀσθενῶν μὲ καρδιακὴ ἀνεπάρκεια ποὺ λάμβαναν φουροσεμίδη. Οἱ σχετιζόμενοι μὲ αὐτὸ παράγοντες ἦταν: ὁ διαβήτης, τὰ χαμηλὰ ἐπίπεδα ἀσβεστίου καὶ νατρίου, ἡ κακοήθης νόσος καὶ ὁ ὑψηλὸς πυρετός. Τὰ χαμηλὰ ἐπίπεδα μαγνησίου εἶναι ἐπ’ ἴσης σύνηθες φαινόμενο σὲ ἀσθενεῖς μέ: ὑψηλὴ ἀρτηριακὴ πίεση, καρδιακὴ προσβολὴ καὶ ἀλκοολισμὸ (Chakraborti et al., 2002).     Τὰ διουρητικὰ ποὺ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς καρδιακῆς ἀνεπαρκείας αὐξάνουν τὴν ἀπέκκριση τοῦ μαγνησίου. Ἡ ἔλλειψη μαγνησίου ἐπιδεινώνει τὶς ἀλλαγὲς στὴν συγκέντρωση τῶν ἠλεκτρολυτῶν, καθὼς προκαλεῖ μία θετικὴ γιὰ τὸ νάτριο καὶ ἀρνητικὴ γιὰ τὸ κάλιο ἰσορροπία. Ἐπειδὴ τὰ ἀνεπαρκῆ ἐπίπεδα μαγνησίου σχετίζονται μὲ δυσοίωνη πρόγνωση, τὰ ἐπίπεδα τοῦ ἰδίου στὸ αἷμα πρέπει...